Мо нақшҳоеро, ки садсолаҳо дар гулдӯзӣ, зарфҳо ва дарҳои кандакорӣ зиндагӣ мекарданд, ба кӯчаҳои Хуҷанд бароварда — ба баданаи таксиҳои 0110 гузоштем.
На тӯҳфаи ёдгорӣ ва на витринаи осорхона. Нишони зиндаи шаҳрӣ, ки ҳар рӯз бо мусофир вомехӯрад ва мегӯяд: ин зебост, ин аз мост.
Услуби миллӣ кам ба дизайни ҳаррӯза медарояд: онро «аз ҳад ид» меҳисобанд ё дар тӯҳфаҳои этникӣ пинҳон мекунанд. Мо дигар фикр мекунем — нақш чун забони муосири бренд кор мекунад. Барои чӣ?
Нақшро барои витрина не, балки барои либос, зарф ва хона офаридаанд. Бо баргардонданаш ба ҳаёти ҳаррӯза мо ба он умр медиҳем, на онро нигоҳдорӣ мекунем.
Қаламфур ё сӯзанӣ дар паҳлуи мошин аз ҳар шиор тезтар хонда мешавад. Нақши миллӣ ба бренд шакле медиҳад, ки нусхабардорӣ намешавад.
Мусофир аз худаш мебинад, меҳмони шаҳр — маҳаллиро. Чунин дизайн дар бораи Хуҷанд аз реклама ростқавлтар сухан мегӯяд ва ба тамоми Тоҷикистон кор мекунад.
Ҳар нақшро мо дар ҳунари зинда ёфтем — назди сӯзандӯзон, дар тоқиҳо, дар сӯзаниҳо, дар кандакории ганч. Ба корт зер кунед: маънои нақш ва ҷойҳое, ки ҳоло ҳам дида мешавад.
«Қаламфур»-и қатрашакл ҳамроҳи бодом — нақши асосии тоқии мардонаи «чустӣ»: гулдӯзии сафед дар замини сиёҳ. Аз водии Фарғона паҳн шуда, дар саросари Осиёи Марказӣ дида мешавад.
Маънӣ: қаламфури тунд чашмзахмро дур мекунад, бодом — рамзи ҳаёт. Нақши муҳофиз дар тоқӣ.
Дар куҷо дидан мумкин: тоқиҳои «чустӣ», устохонаҳои гулдӯзӣ, бозорҳои этникӣ — дар саросари Осиёи Марказӣ.
Анор дар миёни навдаҳо — рамзи қадимии Осиёи Марказӣ. Донаҳои бисёр рамзи ҳосилхезианд; нақш дар сӯзанӣ ва сафол зинда аст.
Маънӣ: фаровонӣ, оила, идомаи насл — анорро дар тӯй ва Наврӯз тақдим мекунанд.
Дар куҷо дидан мумкин: сӯзаниҳои тӯёна, сафол, боғҳои анор — дар саросари кишвар.
Ислимӣ — арабески форсӣ-исломӣ: навдаи бепоёни печон бо ҷингилаҳои мутаносиб. Яке аз асосҳои санъати ороишӣ; дар Тоҷикистон — дар кандакории ганҷ, наққошӣ ва гулдӯзӣ.
Маънӣ: идомаи ҳаракат, нашъунамо ва ҳаёт — нақше бе аввалу охир.
Дар куҷо дидан мумкин: кандакории ганҷ, наққошӣ, сақфи чойхонаву мадрасаҳо, гулдӯзӣ.
Нишонаи мудаввар — дили сӯзанӣ, гулдӯзии сарандози Осиёи Марказӣ. Нишонаҳои офтобу моҳ ба рамзҳои қадимии зардуштӣ мераванд.
Маънӣ: доираи муҳофиз, орзуи хайру баракат ба хона ва роҳ. Сӯзаниро дар сарандози арӯс медӯхтанд.
Дар куҷо дидан мумкин: сӯзаниҳои тӯёна, устохонаҳои гулдӯзӣ, осорхонаҳои мардумшиносӣ — дар саросари кишвар.
Гулдаста — «дастаи гул»: гулҳои мутаносиб дар гулдӯзии тоҷикӣ. Гулҳои шукуфта ва ғунчаҳо як нақши яклухт месозанд.
Маънӣ: гули шукуфта — шодиву баракат, ғунча — умеду орзу.
Дар куҷо дидан мумкин: гулдӯзӣ, тоқиҳо, рӯймолҳо, сандуқҳои наққошӣ — дар саросари кишвар.
Ҳар мошини парк як нақш ва номи тоҷикии онро мебардорад. Мусофир ба «таксии зард» не, балки ба «Қаламфур» ё «Сӯзанӣ» менишинад — ва нақш сабаби сӯҳбат мешавад.
Қаламфури якранг дар кунҷи зарди дари қафо, номи тоҷикии нақш дар болои нишона ва логотипи 0110 дар дари пеш — мошини парк дар кӯчаҳои Хуҷанд чунин аст.
Анор
Гулдаста
Ислимӣ
СӯзанӣНазди сӯзандӯзон меравем, сӯзанӣ, тоқиҳо ва дарҳои кандакориро мебинем. Нақше интихоб мекунем, ки ном ва маънӣ дорад, на танҳо шакли зебо.
Нақшро аз нав мекашем ва чун объекти ҳаҷмӣ рендер мекунем: шиша, сирдор, контури тиллоӣ. Ҳамин тавр нақш дар андозаи калон устувор мемонад.
Ба баданаи мошин ҳамроҳи номи тоҷикии нақш мегузорем. Як мошин — як нақш, то ҳар нақш алоҳида дар ёд монад.
Мо нақшро аз нав кашф намекунем ва ба замина табдил намедиҳем. Нақш шинохта мемонад — танҳо мавод ва андоза дигар мешавад: аз матоъ ба метал, аз кафи даст ба дари мошин.
Ҳар таксии 0110 нақши худро дорад. Сафар фармоиш диҳед — ва дар нақш-мобил савор шавед.
Занг ройгон · Хуҷанд ва атрофи он
